Deze Zondag

Deze Zondag
Zondag 6/2 a.s. mag ik (eindelijk weer eens) bij u voorgaan.
Daarmee wordt de serie van Ad van Nieuwpoort over de profeet Elia een keer onderbroken. Al sluit de lezing van het Oecumenisch rooster uit Jesaja 6 wel aan op wat Elia aan het hart gaat, de “heiligheid” van de Eeuwige.
Dat “heilig” zijn van de Ene is nou niet een heel populair gespreksonderwerp. We zingen er van (“Heilig, heilig, heilig..”), maar daar laten we het meestal bij. Voor Jesaja is dat ‘heilige’ in overvloed juist degene die hem roept. De serafs van de Ene vullen de hele tempel. Op Iconen uit de Russisch Orthodoxe traditie zijn die serafim een kopje in een bundel vleugels. Ik vond deze, die wel erg serieus kijkt, maar ja, zo’n engel zal zich wel niet guitig mogen gedragen.
In wat Lucas vertelt over hoe Jezus mensen roept klinkt ook dat heilige. Al lijkt dat minder verheven, eerder heel ‘down to earth’. In de jeugdgevangenis, waar ik dominee was, zeiden de pater en ik altijd in het Stiltecentrum vóór de zondagse viering tegen de jongens die zich geroepen voelden om daarheen te komen: “Dit is een heilige ruimte. Het is hier heilig omdat het veilig is. Hou het dus voor jezelf en elkaar veilig, dan kun je beleven wat heilig is”. Nog best iets voor elke voorganger: laat ieder zich veilig mogen voelen.
Heilig – vraagt u, vraag jij u/je maar eens af wat voor jou/u heilig is?
Bij een dienst van afscheid van een overledene worden vaak woorden uit een gebed van Huub Oosterhuis (nu deze toch veel bij jullie aan het woord is) geciteerd: “Moge al wat voor … heilig was tot ons blijven spreken”….Ik vind dat zó prachtig gezegd! Staat u, sta jij daar wel eens bij stil? Of je/u dat ook doet?

ds Christiaan Donner
terug