Daarover gaat misschien wel het begin van dat machtige Jozefverhaal dat wij de komende weken gaan lezen. Universele wijsheidsliteratuur is het die ons ook vandaag zoveel leren kan. En tegelijk blijkt het telkens weer over zoveel meer te gaan. Gaandeweg zullen we ontdekken dat we in dit verhaal met een Paasverhaal te maken hebben. Maar zover zijn we nog niet.

Het gaat over een kleine jongen die opgroeit tussen zijn grote broers. Zonen van de verschillende vrouwen van hun vader. Haat en nijd is het onderling. De een is van bijvrouw Zilpa, de ander van de bijvrouw Bilha en weer anderen zijn van Lea. Wie is nu eigenlijk de echte zoon? Of is niemand het? Het onderlinge geschil houdt hen gevangen. Het enige dat hen uiteindelijk bindt is de haat voor dat in hun ogen onderkruipseltje Jozef. Hun vader heeft hem lief boven al zijn andere zonen. En dat merk je.

Jozef ziet het gebrek aan broederschap. Hij ziet dat het niet lukt met de menselijkheid. En als zijn vader hem een koningskleed geeft, wordt het er niet beter op. Gaat de grootste nu de kleinste dienen? Dat zal toch niet waar wezen? Gaat het hier over de macht der machtelozen, misschien? Over de kracht van kwetsbaarheid?

Die kleine Jozef ziet iets wat niemand zien wil. En hij droomt zichzelf een koning. Komt dat door dat koningskleed, of is het misschien wel de rol die hij in het verhaal krijgt te spelen? Is dat onderkruipseltje misschien degene die ons voorgaat op de weg van ware broederschap? De wereld wil hem niet. Zijn broeders willen hem uit de weg ruimen. De koningsdromen moeten monddood worden gemaakt. Maar dit verhaal leert dat ze niet klein te krijgen zijn. En brood worden in tijden van grote honger.

Zondag laven we ons aan een verhaal dat we nergens anders kunnen lezen. Een verhaal dat ons leert dat haat en nijd, bedrog en rancune het onderspit zullen delven.

Ad van Nieuwpoort