Als we nu iets nodig hebben deze dagen dan is het wel Pasen. Ik zie er weer geweldig naar uit om dit stapje voor stapje met u te gaan vieren in de Stille Week. Eerst om die ontroerende tafel van Witte Donderdag heen om heel intiem en broos met elkaar het uittochtsbrood te breken en de beker rond te laten gaan. Met liederen die de duisternis benoemen, maar tegelijk ook getuigen van het licht. ‘Breken en delen wat niet kan’ en het toch doen. En dan die verstilde Goede Vrijdag rondom het kruis met een enkele aria uit de Passie en dat hele lijdensverhaal woordje voor woordje over iemand die niet de kant kiest van de winnaars maar juist van de verliezers en degenen die aan het kortste eind trekken. En dan op die Stille Zaterdag van het duister naar het licht. Het meemaken, het elkaar aan kunnen kijken in een donkere kerk, de doop herbeleven en gezegend worden om zo op te gaan naar die Paasmorgen om iets te horen over opstanding en leven. De bestaande orde blijft niet wat die is, maar wordt ten goede op z’n kop gezet. Wat men wilde doodzwijgen blijkt springlevend.
We gaan het beleven en we hopen dat ook onze Duinzichtkerk even een Paashuis zal blijken te zijn waarin we toegerust worden tot waakzaamheid in tijden waarin de duisternis almaar rondtoetert.

Ad van Nieuwpoort