Gebed als verzet

Er wordt de laatste tijd wat afgebeden in het openbaar. De president van de VS laat zich in de Oval Office graag omringen door christelijke ‘bidders’ die hem de zegen van het Opperwezen toebidden bij al zijn werk en bij alle oorlogen die hij voert.

Anderzijds zijn de ‘schietgebedjes’ bij de extreem-islamitische ayatollahs ook niet van de lucht: welhaast bij elke raket wordt Allah aangeroepen. Ja, wie wil met zulke bidders geassocieerd worden? Wie zou nog durven zeggen dat de christelijke gemeente een biddende gemeenschap is?

Toch heeft de christelijke traditie de kerk vooral als een ecclesia orans verstaan, een biddende kerk. Maar dan komt het er wel enorm op áán wat je eigenlijk onder ‘gebed’ verstaat. Al in het Oude Testament is men zich er heel goed van bewust dat de religieuze rituelen – bidden, vasten en offeren – holle frasen, ja zelfs schijnheilige acties kunnen worden als ze niet samengaan met een reikhalzend verlangen naar een menselijker wereld en met daden die in die richting wijzen.

De theoloog K.H. Miskotte noemt het gebed “een intelligente guerilla” omdat het een daad is en een teken dat men geen genoegen neemt met de wereld zoals ie is. In veel tradities bidt men dan ook staande: teken van opstandigheid en de wil tot verandering.

Jezus ontmaskert het bidden van de Farizeeërs – en dus ook ons – als hypocriet. En geeft dan een voorzet van hoe het wel zou kunnen. Nu maar bidden dat wij raak schieten…

Voor wat “intelligente opstandigheid” in tijden van moedeloosheid bent u hartelijk welkom, komende zondag in de Duinzichtkerk.

Mirjam Elbers